Asset Publisher Asset Publisher

„Hej ho, za zrzutem by się szło.. ALE”

Jednym ze ssaków zamieszkujących teren naszego nadleśnictwa jest jeleń. Zwierzęta te są roślinożerne. Samiec jelenia to byk, samica- łania, młode zaś to cielaki. Gatunek ten prowadzi stadny tryb życia, tworząc chmary.

W odróżnieniu od samic, głowę jelenia zdobi  poroże, inaczej mówiąc wieniec. Wieniec stanowią dwie tyki z odnogami, które pod koniec lutego i w marcu zostają „zrzucone”. Jeleń bez poroża nazywany jest gomułą. W miejsce utraconego wieńca, w  kolejnym roku, wyrasta na jego głowie nowe, najczęściej bardziej okazałe. Wielkość i kształt poroża świadczą o wieku i sile danego samca. Decydujący wpływ na jego siłę i piękno mają takie czynniki jak: warunki klimatyczne, stan zdrowia i karma, gruczoły płciowe a także hormony znajdujące się w przysadce mózgowej.

Podobny proces występuje również u łosi, które jako pierwsze tracą poroże (styczeń-luty), daniele podobnie jak jelenie (koniec lutego- marzec), sarny w okresie późnej jesieni.

Oręż jeleniowatych to bardzo poszukiwany surowiec. Ceniony przez koneserów jest wykorzystywany do wyrobu różnych ozdób, żyrandoli, czy mebli. Stąd też wiele osób wybiera się do lasu w jego poszukiwaniu.

Zwracamy jednak uwagę na to, że nadmierne tropienie tej zwierzyny wpływa na nie bardzo negatywnie. Jeleń zestresowany ciągłą ucieczką, nie odpoczywa, nie żeruje, ponieważ nie ma na to czasu i spokoju. W popłochu niszczy młodniki leśne i uprawy. Zdarzają się również przypadki, że spłoszona w tym okresie zwierzyna wybiega na szosy ( w konsekwencji dochodzi do poważnych wypadków).

 Apelujemy zatem o zachowanie umiaru podczas poszukiwań.